Bakterię, aby przeżyć zjadają cukier pozostający w ustach niemal po każdym posiłku. Po zjedzeniu cukru owe bakterie przekształcają go w kwas. Właśnie to on jest najbardziej szkodliwy dla naszych zębów. Co prawda po upływie około godziny kwas jest zobojętniany przez naszą ślinę, ale i tak jest to za późno, aby całkowicie ustrzec się przed powstaniem próchnicy. Próchnica w większości przypadków powstaje w szczelinach między zębami lub pęknięciach korony zębów. Wtedy kwas wytworzony przez bakterię przedostaję się do zębiny, a następnie miazgi. W skrajnych przypadkach dostaje się do podstawy korzenia i prowadzi do powstania ropnia. Wszystkie te przypadki powodują ból, który w zależności od konkretnej sytuacji nasila się. Bakterie są także odpowiedzialne za krwawienie z dziąseł i zakażenie włókien. W naszym kraju próchnica jest bardzo dużym problemem. Występuje u ponad 95% nastolatków. Jeszcze niedawno większość ludzi traciło wszystkie zęby przez skończeniem dwudziestego roku życia. Na szczęście dzisiejsze społeczeństwo jest bardziej świadomego tego problemu dzięki edukacji zdrowotnej.
sie
29
2009
Kategorie : Higiena, Higiena jamy ustnej, Zdrowe odżywianie, Zdrowe zęby
sie
26
2009
Kategorie : Ciekawostki, Zdrowe zęby
Pierwsza warstwa to szkliwo, które jest najtwardszym tworem w naszym organizmie. Główną częścią zęba jest zębina. Pełni ona wiele pożytecznych funkcji. Chroni miazgę przed czynnikami zewnętrznymi i jest nieodzownym elementem metabolizmu szkliwa. Ponadto jest bardzo wrażliwa na zmianę temperatury, na którą reaguje bólem. Zębina nie jest aż tak mocną tkanką jak szkliwo. Kolejną warstwą jest miazga zęba. Zawiera ona nerwy, naczynia krwionośne oraz tkankę łączną. Miazga i zębina połączone są kanalikami wypełnionymi żywą tkanką. Właśnie przez to zębina jest bardzo wrażliwą na wszelkie bodźce. Zarówno zębina i szkliwo mają twardą konsystencję dzięki zawartości fosforanu wapnia- substancji nadającej kością twardość. Korzeń pokrywa cement. Substancja ta zawiera włókna, które łączą ząb z kością żuchwy i szczęki. Włókna te mają za zadanie utrzymanie całego zęba w zębodole i umożliwienie niewielkiego ruchu. Ponadto dzięki tym nerwom ząb jest bardziej odporny na pęknięcia i złamania pod wpływem uderzenia w coś twardego.